Już wróciłeś.
Dzisiaj też nie ma prądu?
O Boże.
Jesteś przemoczony.
Nie miałeś parasolki?
Chinmay, nie wziąłeś ze sobą parasolki?
- Deszcz mnie zaskoczył. - Przecież jest pora deszczowa!
Chodź się przebrać, bo złapiesz przeziębienie.
Zabierz lampę.
Już nie jesz?
Jutro zrobię też chleb.
I urządzę kuchnię.
Będę ci gotować, co zechcesz.
Chinmay?
Co się stało, synu?
Nie możesz zasnąć?
Zawsze, kiedy się przeprowadzamy, jesteś naburmuszony.
Już jako niemowlę taki byłeś.
Nie chciałeś spać.
Ja dawałam za wygraną i do snu układał cię tata.
Płakałeś całą noc.
On umiał się tobą zająć.
Był ci bliższy niż ja, prawda?
Wcale nie.
Ty chciałaś wcześniej iść spać,
dlatego zajmował się mną tata.
Opowiadał mi różne historie.
„Chciałam wcześniej iść spać”?
Wstawałam skoro świt.
Rano jest tyle obowiązków.
Mamo?
Nie można odwołać tego przeniesienia?
Chinmay...
Przecież ci mówiłam, synku.
Jak mam je odwołać?
Dostałam awans. Musimy tu zostać przez co najmniej rok.
Spodoba ci się.
Zobaczysz, będzie dobrze.
No chodź.
Pora spać.
Musisz wcześnie wstać, żeby przygotować się do szkoły.
Idź się położyć.
Muszę wziąć orzechy.
Muszę przygotować kokosy.
Nie ma wody.
Musimy jeść.
Hej, Amya, wyszedł.
Amya, zaczekaj! Też chcę zobaczyć!
Bandya, pospiesz się. Jak długo mamy głaskać tego szczeniaka?
Wystarczy benzyny?
Brawo.
Trzymaj mocno.
Trzymam. Szybko.
No, wlewaj.
Biedny piesek! Co ci się stało?
Yakku!
Ale super!
- Wujek przysłał. - Dla mnie?
Oczywiście.
Daj, rozpakuję.
Proszę.
- A Sagar? - On też taki dostał.
Sam go wybrał. Napisz mu, że ci się podoba.
- Tak. - Co?
Spakuj się teraz i umyj.
Podrzucę cię do szkoły w drodze do pracy.
Proszę. Nie wstydź się.
Jeśli koledzy cię nie zagadną, sam do nich podejdź.
Muszę już iść.
Zobaczymy się wieczorem. Wrócę wcześniej.
Ty gnoju! Ślepy jesteś?
Sam jesteś ślepy! To ty na mnie wpadłeś!
- Wlać ci benzyny do tyłka jak temu psu? - Wszystko powiem pani!
Ty draniu!
Nie miał włosów na głowie!
- Nie? - Tylko kucyk mu się machał.
To było śmieszne!
Hej. Na kogo tak patrzysz?
Jesteś nowy? Do której klasy chodzisz?
- Do siódmej. - Co?
Do siódmej klasy.
Tak? Ja też.
I ona też.
Hej, jajogłowy! Na co się tak gapisz?
Bandya, nie wkurzaj mnie.
Jak jeszcze raz nazwiesz mnie jajogłowym, dostaniesz w nos!
Jajogłowy!
Bandya!
Jajogłowy!
Dzień dobry!
Dzień dobry. Siadajcie.
- Neeranjan Pakle. - Jestem!
- Sidesh Shinde. - Obecny!
- Omkar Mali. - Jestem!
- Nikhil Padwal. - Jestem.
- Yuvraj Patil. - Nie ma.
- Nie przyszedł? - Nie!
- Swarali Shirdhankar. - Obecna!
- Shruti Jadhav. - Jestem.
- Umesh Kadam. - Obecny!
- Prakash Kunte. - Obecny!
- Suhas Koli. - Obecny.
Chinmay Kale.
Obecny.
Jesteś tym nowym uczniem z Pune?
W czwartej klasie przyznano ci stypendium.
Liczę, że w tym roku też na nie zapracujesz!
Słuchajcie wszyscy. Mamy w klasie zdolnego ucznia.
Chinmaya Kale.
Wszyscy powinniście brać z niego przykład.
W tym roku każde z was musi zapracować na stypendium.
Rozumiecie? Ty z tyłu.
Tak, proszę pani.
Powitajmy Chinmaya Kale brawami!
Wystarczy!
Słuchajcie uważnie.
Siódma klasa jest tak samo ważna jak dziesiąta.
Brakuje druku ZOBZ. Przynieśli go panowie?
Nie rozumiem.
Zaświadczenia o Braku Zastrzeżeń. Bez niego nie mogę zatwierdzić.
Chodzi o to, że...
dostarczę ZOBZ później. Niech pani podpisze.
Nie mogę.
Nie mogę wyrazić zgody bez zaświadczenia z banku.
Oczywiście, zgodnie z przepisami powinniśmy mieć ZOBZ.
Ale chyba są jakieś wyjątki.
Tak, o ile są ujęte w przepisach.
Proszę, niech pani nie wstrzymuje całej procedury z powodu jednego dokumentu.
Nie wstrzymuję. Proszę przynieść ZOBZ i załatwimy sprawę od ręki.
Ma pani rację, ale chodzi o to,
że w końcu załatwimy ten ZOBZ.
Tylko że to potwornie męcząca i długotrwała procedura.
Zróbmy tak:
pani podpisze, a ja szybko dostarczę ZOBZ.
Jak długo trwa złożenie podpisu?
Pół minuty. Pan załatwi ZOBZ i wtedy ja podpiszę.
Proszę pani, niech pani coś wymyśli. Dostosujemy się.
Po co nam w ogóle ten ZOBZ?
Może dogadamy się inaczej?
Chyba się nie rozumiemy. Proszę załatwić ZOBZ...
Witam panów. Dawno panowie przyszli?
- Witam. - Wiesz, która godzina, Nivte?
Znowu się spóźniłeś.
Proszę pani, ja...
Gdybyś przyszedł wcześniej, nie musielibyśmy tyle czekać.
Jak to? Jeszcze nie podpisane?
Podpisane? Ta pani niepotrzebnie odwleka całą procedurę.
Pani dopiero dołączyła do naszego zespołu.
Jeszcze się nie orientuje, jak tu to działa.
I może od ciebie mam się nauczyć, „jak tu to działa”?
Nie to chciałem powiedzieć.
To stara sprawa pana Salvi.
Prowadzę ją już od pewnego czasu. Wytłumaczę to później.
Zajmę się tym, proszę pana.
Nie każ mi czekać.
- Do widzenia. - Ja to załatwię.
- Poczekam na zewnątrz. - Zaraz będę.
Yakku!
Jak tam, zdolny? Gdzie mieszkasz?
Nieopodal świątyni.
A niech to, ja też tam mieszkam. Chodź, pójdziemy razem.
Chodźmy na skróty.
I wtedy pan od matmy wszystkim spuścił lanie.
Do tej pory nie wie, kto włożył mu kraby do kieszeni.
To nowy tornister?
Tak.
- Kupiłeś go w Pune? - Tak.
Naprawdę to takie duże miasto?
To czemu przyjechałeś tutaj?
Moja mama dostała tu pracę.
- Jesteś tu z rodzicami? - Nie, tylko z mamą.
A tata?
Zmarł rok temu.
Jak?
Nie wiem, co to było...
ale pod koniec nawet nas nie poznawał.
To przykro.
- Chodź ze mną. - Ale dokąd?
Chodź!
Tędy.
Potrzymaj.
Wiele lat temu...
nawet nie pamiętam kiedy...
moi rodzice wybrali się do twojego Pune.
Jechali nocnym autobusem.
Kierowca zasnął.
Autobus przechylił się i wpadł do rzeki.
Rozbił barierkę na moście i poleciał 30 metrów w dół.
Rodzice zginęli na miejscu.
Babcia mówiła, że pisali o tym w gazecie.
Umarli, chociaż nie mieli nawet draśnięcia.
Hej, chyba coś złapaliśmy.
Bandya, to wąż! Do licha!
Bandya.
Wyrzuć go.
- Uhonoruję cię za uzyskanie stypendium! - Przestań!
- Dostaniesz girlandę z węża! - Przestań!
- Chodź! - Bandya!
To zdechły wąż, frajerze!
- Chłopaki, znaleźliście psa? - Nie.
Jak on się wabił? Mowgli?
Hej, głupku. Widziałeś kiedyś, żeby pies wspinał się na drzewo?
Myślisz, że siedzi na górze i trzyma się kokosa?
Idź go szukać...
bo zamiast niego tobie wleję benzynę w dupę!
Hej, zdolny!
Mowgli.
- Hej, zobaczcie, kto przyszedł. - Kto?
Hej!
No już, wystarczy.
Dość tego!
Wracać na miejsca!
Co robisz, Bandya?
- Nowiutki zegarek? - Tak, bo co?
- Mogę ponosić? - Nie.
Wszystko, byle nie zegarek. Bardzo go lubię.
- Tylko dziesięć minut. - Nie ma mowy.
- Pięć minut? - Powiedziałem nie.
To nie fair, Yuvraj!
Chodź tu.
Co to za nowy na moim miejscu?
- A dasz mi zegarek? - Pytam tylko, kto to.
To Chinu, znany jako Chinmay Kale.
Zdolny i takie tam. Prawie Einstein.
Chinu, to Yuvraj. Yuvraj, jak książę.
Na co czekasz?
Pokaż księciu taniec brzucha!
No proszę.
Chinu, to moja ławka.
I nie życzę tu sobie żadnych uczonych popisów. Jasne?
To dobrze. A teraz się posuń.
Na co się gapisz, głupku? Patrz przed siebie!
TEMAT: MATEMATYKA PROSTOKĄT
Historia Chandrakanty
Jest bardzo stara
Bandya.
Sprawdzimy twój zasób słownictwa.
- Dawaj. - Co znaczy „trzepać kapucyna”?
Trzepać kapucyna?
O, to brzmi lepiej niż „dupek”!
- Zapytaj jajogłowego, czy on wie. - Hej.
Bandya.
Jesteś bystry, nie? No, to się przekonamy.
Co znaczy „trzepać kapucyna”?
Chyba wiem, ale nie jestem pewny.
Wstań!
Rozwiąż zadanie.
I jak?
Książę Yuvraju?
Czy te liczby coś ci mówią?
Czy widzisz tylko robaczki pełzające po tablicy?
Widzę, że w tym roku też się szykujesz do oblania matematyki!
A razem z tobą cała ta banda pajaców!
Przez ciebie oni niczego się nie nauczą!
Pomyśl przynajmniej o nich!
Jesteś bezdyskusyjnym królem nieudaczników!
Szczególnie z matematyki!
A matematyka jest w życiu bardzo ważna.
Nie wysilaj się!
Nie udawaj, że myślisz nad rozwiązaniem.
Wszyscy znają te twoje teatralne sztuczki!
Choćbyś nie wiem jak się starał,
nie jesteś w stanie tego rozwiązać.
To 18,2 centymetra.
Zgadza się.
Uczyłem się w czasie wakacji.
W tym roku dobrze zdam egzamin, proszę pana!
No tak! Usiądź!
Co się tak patrzycie?
Tata kupił mi to pióro w Dubaju. Jest twoje.
- Twój tata mieszka w Dubaju? - Nie.
Importuje stamtąd różne rzeczy. Drogą morską.
Wszystko to mam z Dubaju.
Piórnik, zegarek, gogle... A w domu jeszcze więcej.
Super, nie?
To są przerzutki?
„Przerzutki”? Co to znaczy?
Nie wiesz? Przecież to było na fizyce.
Te zęby na kole to są przerzutki.
Ty, naukowiec.
Przerzutka to jest to, co przyspiesza rower, głupku!
A na zęby to sobie kup aparat.
Odsuńcie się. Z drogi, frajerzy.
Co jest? Zabieraj się stąd.
Gdzie go znalazłeś?
Takich rzeczy się nie znajduje, kretynie. Tata kupił go w Bombaju.
W Bombaju?
Zostaw.
Yuvraj, mogę się przejechać?
- Odsuń się. - Tylko tyle?
Tylko trochę. Proszę.
Nie będę się powtarzał. Powiedziałem nie.
Yuvraj, zgódź się. Nie bądź taki nieużyty.
Jajogłowy, tylko ja jeżdżę na tym rowerze.
Jestem szybszy od światła!
Aha, akurat. Co za brednie.
Takie rowery łatwo się psują. Dużo bajeru, zero charakteru.
- Chcesz się ścigać? - Proszę bardzo.
Zawody!
Zmierzycie się na trasie od tego do tamtego słupka.
No co ty? To nie gra w klasy.
To musi być długa trasa.
Na przykład do fortu. Zgoda?
Złaź z roweru.
Będziesz się ścigał?
Tak. A ty, jajogłowy?
Też. A kto będzie sędziował? Ostatnio oszukiwałeś.
Ani się waż nazywać mnie oszustem, jasne?
Mamy sędziego!
Hej, zdolny, poczekaj!
To jest dobry pomysł.
Chodź, jesteś nam potrzebny.
Zdolny będzie dobrym sędzią. Jest neutralny.
Nie będzie oszukiwał. Pasuje wam?
- Mnie tak. - Mnie też.
Dobrze. Nie będziesz oszukiwał, prawda?
Mówi, że nie.
Super.
Proszę.
Teraz ludzie mieszkają daleko od siebie. Co najmniej godzinę drogi.
Nam trudno się przyzwyczaić do tutejszych krótkich odległości.
Mojej siostrze dojazd do pracy zabiera codziennie dwie godziny!
Co dopiero powiedzieć o ruchu i korkach w Bombaju!
- Tak? - To prawda.
Chinu.
Co cię przestraszyło?
Nic.
Ciocia prosi, żebyś zszedł na dół.
Zaraz przyjdę.
Chciałbym cię zapytać, co znaczy „trzepać kapucyna”.
Ciocia zaprowadzi cię do nauczyciela. To jej dobry znajomy.
- Nie chcę się uczyć gry na flecie. - Dlaczego?
Myślałam, że się ucieszysz. Zawsze lubiłeś flet.
Dlaczego teraz odmawiasz?
- O co chodzi? - Co jest w tym curry?
Dżakfrut.
Smakuje jak końskie łajno!
Chinmay.
- To tutejsza potrawa. - Nie chcę żadnej tutejszej potrawy.
Nie możesz ugotować czegoś z Pune, a nie ten gówniany dżakfrut?
Tak?
A jak tata przywoził stąd dżakfruty?
Wtedy bardzo ci smakowały!
Mamo.
Tata Yuvraja kupił mu w Bombaju rower. Z przerzutkami.
Z Dubaju przywozi mu różne drogie rzeczy.
Tornister, piórnik, pióro.
Dokończ jedzenie.
No, już. Pospiesz się. Potem muszę iść do cioci.
Oczywiście.
Podaj mi jej adres.
Napiszę do niej.
Musi się tam czuć samotna.
U nas wszystko dobrze.
Chinu... radzi sobie.
Tęskni za Sagarem, ale z czasem się tu odnajdzie.
Kiedy przyjdę zadzwonić w piątek, zabiorę go ze sobą.
Muszę już kończyć.
Korzystam z telefonu cioci.
Pozdrów wszystkich.
Dobrze.
Pa.
- Nie trzeba było... - Daj spokój.
To nic wielkiego.
- Dziękuję za telefon. - Nie bądź taka oficjalna.
Jesteś dla mnie dużym wsparciem.
A cóż ja ci mogę pomóc? Sama potrzebuję wsparcia.
Jesteś skromna.
Musi ci być trudno żyć tu samej.
Nie mówmy o mnie. Z ciebie jestem dumna.
Taka przeprowadzka to niełatwa sprawa. Wszystko na twojej głowie.
Myślałam, że zmiana miejsca dobrze nam zrobi.
Bardziej Chinmayowi niż mnie.
W jego wieku łatwo ulec wpływom.
Niepokoję się o niego.
Nie martw się. Jest mądry ponad swój wiek.
To prawda.
Myślałaś o ponownym zamążpójściu?
Samej jest ciężko.
Czekają cię trudne decyzje.
W pewnym wieku nie mamy już na nic wpływu.
DRAŃ
Bandya.
Masz.
DUPEK
SUKINSYN
Żołnierze zawsze idą naprzód
Nigdy się nie cofają
Przed tobą zawsze jest właściwa droga
A tę rozjaśnia światło
Nie.
Dzisiaj fałszuje.
Czemu nie grasz na perkusji?
Chinmay!
Hej, Chinmay!
Możesz uciszyć psa? Co mu się stało?
Chinmay!
- Mamo, odsuń się. Przepuść mnie. - Co...?
Co się stało?
Hej, Chinmay!
- Co jest? - Ciociu, masz psa?
Hej, Bandya!
Mamo, to Bandya. Mój kolega z klasy.
Wejdź, proszę.
Mamo, chyba masz tę pilną pracę?
Masz rację. Muszę się nią zająć.
- W okolicy jest jakiś pies? - Po co, u licha, przyszedłeś?
- Musimy pójść w jedno miejsce. Chodź. - Dokąd?
Po prostu chodź.
Mamo, zaraz wrócę.
Widziałeś takiego małego psa? Jest bardzo chudy.
Masz obsesję na punkcie psów?
Znalazłeś coś?
Bandya, spójrz, znalazłem kraba!
Mamy już 12.
Te mają 18.
- Potrzymaj go! - Nie.
Jest mały.
Nic ci nie zrobi.
Ryby na sprzedaż!
Proszę pana, on oszukał przy wycenie gruntu, który ma zabezpieczyć kredyt.
Nie można zatwierdzić transakcji bez zaświadczenia z banku.
Pani Kale, w ostatnim czasie w rejonie Konkan wiele się buduje.
Nie tylko drogi. Rozwija się przemysł. To oznacza dalsze inwestycje.
Musi pani przywyknąć do takich procedur. Często się pani z nimi spotka.
Rozumiem, ale zgodnie z zasadami...
Zasady ustala klient, bo to on napędza przemysł i handel.
On ma władzę. Nie warto przejmować się drobiazgami.
Sytuacja nie jest łatwa, a pani ją jeszcze utrudnia.
Proponuję, żeby pani zatwierdziła wniosek. Klient może pójść wyżej.
- Co myślisz, Nivte? - Tak.
Proszę zdecydować. Niech to pani przemyśli, ale nie przekombinuje.
To prawda. Mieliśmy już mnóstwo takich spraw.
Zapraszam.
To latarnia morska Jaigad. Brytyjczycy wybudowali ją w 1832 roku.
Jest dziełem Johna Oswalda.
Ostrożnie.
Proszę uważać na głowę.
To urządzenie optyczne latarni.
Koła zębate powodują, że snop światła się przesuwa.
Światło błyska cztery razy na sekundę.
W oparciu o nie można ustalić swoje położenie.
Każda jednostka pływająca ma informacje o najbliższej latarni.
A ta pomaga żeglarzom trafić do portu.
Super, prawda?
Dlaczego nie zostałaś?
Przewodnik wszystko wyjaśniał.
Jak działa latarnia i jaki ma zasięg.
Jest przyjemny wiatr. Chciałam popatrzeć na horyzont.
Szkoda, że nie ma tu Sagara.
Kiedy nas odwiedzi, powinniśmy go tu zabrać.
Mamo... dlaczego w nocy latarnia jest zamknięta dla zwiedzających?
W ciemności jej światło musi wyglądać pięknie.
Jesteś zamyślona.
Ależ nie.
Spójrz, jak tu ślicznie.
Tęsknisz za tatą, prawda?
Ja też.
Na pewno by mu się tu podobało.
Wujek zadzwonił do mnie do pracy.
- Co u niego? - Dobrze.
O czym pisałeś w liście do Sagara?
Wspomniał o tym wujkowi, a on powiedział mnie.
Co?
Że razem z kolegami planujecie wycieczkę.
Tak, wycieczkę.
Dorośli też mogą na nią jechać? Czy tylko ty z kolegami?
Oczywiście, możesz jechać, ale my zdecydujemy dokąd.
Masz super rower!
Kto teraz będzie sędzią?
Jeden ulgowy na drugą stronę.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
Yuvraj! Powodzenia!
Spóźniłeś się, Chinu!
Przepraszam.
Gdzie jest sędzia?
Na mecie, po drugiej stronie.
No i jak, jajogłowy, zaczynamy?
Jasne. Do dzieła.
Chcesz zalać ocean?
Dawaj! No już!
Poczekajcie!
Jajogłowy frajer.
Przez ciebie nasz książę przerzutek przegrał wyścig.
Co za ironia losu! Zwyciężył zdolny z Pune!
- Co jest? - Hej, Bandya.
Gdyby durny jajogłowy mnie nie zablokował, ja bym wygrał!
- Ja też. - Byłem blisko!
- Akurat! Cały czas jechałeś na końcu! - Byłem trzeci.
To nasze drogi, nasza okolica, a obcy nas pokonał!
Daj spokój. Nie ma się co użalać!
Kiedyś był tu królewski dwór.
Tutaj jest taka akustyka,
że jeśli powiem coś nawet szeptem, usłyszysz mnie aż tam.
- Nie zmyślaj! - Serio!
Dźwięk przenika przez mury.
- Przez taką grubą ścianę? - Tak.
Umesh, powiedz coś po cichu.
Hej, Suhas, co tam?
Słyszysz mnie?
- Powiedziałeś coś? - Tak.
Ale lipa.
Nic nie słychać, durniu! Głupie gadanie o dźwięku ze ściany.
Nie mędrkuj. Pokażę ci, jak to działa.
Jasne.
Umesh, przyłóż ucho!
Będę nasłuchiwał. Mów.
Jest tam kto?
O, mój jajogłowy! To ja, Swarali.
Jak się masz, mój ukochany?
Ty draniu!
Bandya.
Chodź!
Droga Swarali, twój chłopak to świr!
Uciekaj, Umesh!
Droga Swarali, ratuj nas przed swoim chłopakiem!
Bandya! Yakku!
Jajogłowy!
Bandya!
Chodź, jajogłowy. Ścigajmy się.
Jajogłowy!
Kto pierwszy.
No chodź! Spróbuj mnie pokonać!
Bandya!
Obudź się. Przyniosłam ci ciepłe mleko.
Już?
Napij się jeszcze.
Co się dzieje, Chinmay?
Powiedz mi.
Zdrzemnij się. Obudzę cię na obiad.
Chinmay!
Hej, Chinmay!
Chinmay!
- Mogę tu usiąść? - Jasne.
Prostokątny ogród ma 70 metrów długości
i 30 metrów szerokości.
Cały ogród otoczony jest...
Ogród otoczony jest...
Witaj, Suhas!
Bandu!
Bandya!
Wiesz, kogo mi przypominasz?
Policjantów na filmach. Oni też stale się spóźniają.
Oczywiście to nie jest twoja wina.
Ty przyszedłeś punktualnie.
Nawalił woźny.
Jak śmie włączać dzwonek, zanim przyjdziesz?
Wobec tego...
natychmiast idź do dyrektora i poskarż się na woźnego!
Powiedz mu, że ma nie dzwonić, dopóki nie zjawisz się w szkole.
No już.
Na miejsce!
Dosyć tych chichotów!
Wracamy do tematu.
Przepraszam.
To do pani.
Dziękuję.
- Chinmay, wysłuchaj nas! - Nie chcę z wami rozmawiać!
Szukaliśmy cię.
W całym forcie. Nigdzie cię nie było!
Strasznie lało.
Baliśmy się jak diabli.
- Posłuchaj. - Nie chcę słuchać.
Chinmay...
- Nie chcę niczego słuchać! - Hej, Chinu.
Daj spokój. Bandya cię przeprasza. Nie gniewaj się.
Wytłumaczę ci.
Chinu!
Dosyć tych fochów! Spadaj!
Chodź.
Chodź. Nie ma się co gapić.
Idziemy.
Może pani przedstawić swoją wersję.
On znajdzie jakieś wyjście.
Proszę się nie martwić.
To nie pani wina. Po prostu pech.
Robiliśmy tak wcześniej, ale nigdy nie dostaliśmy wezwania.
I nigdy w przypadku pana Salvi. To pierwszy taki przypadek.
Ci nad nami muszą coś wiedzieć.
Zarzut naruszenia obowiązków jest niesłuszny.
I niełatwo jest ruszyć pana Salvi.
Chroniąc własne interesy zawsze obciąża się niewinnych.
Wiedzą, że jest pani nowa.
Pojadę z panią do Ratnagiri.
Powiem szefowi, że jest pani niewinna.
Nie trzeba.
Pojadę sama.
Chinu?
Musisz być głodny. Strasznie się spóźniłam.
Przebiorę się tylko i coś ci ugotuję.
Zawsze, kiedy zapomnę parasolki, leje jak z cebra!
Chinmay?
Jutro jadę do Ratnagiri.
Poczekasz na mnie u cioci, dobrze?
Dlaczego?
Jak to dlaczego? Normalnie, w związku z pracą.
Nie chcę tu zostać. Chcę wrócić do Pune.
Nikogo tu nie obchodzę. Nawet ciebie.
Masz w nosie moje problemy,
bo tobie wszystko idzie świetnie.
OKRĘGOWY URZĄD SKARBOWY
Teraz panią przyjmie.
Dziękuję.
Od dziesięciu lat pracuje pani u nas.
Doskonale pani wie, jak ten system działa.
Rozumiem, że mogła być pani poddana naciskom.
Może pani złożyć pismo.
Wszyscy zostaną przesłuchani.
Pani również.
I co wtedy? To pani podpisała dokument...
a nie ktoś inny.
Widzi pani, nawet ja jestem poddawany naciskom.
Proszę przyznać się do błędu.
Nie ma sensu obarczać winą kolegów.
Szczerze pani radzę.
Przynieś mi ze sklepu pełną.
Weź.
- Znakomicie pani gotuje! - Jeszcze sosu?
- Ja już dziękuję. - Podać jeszcze?
Dziękuję. Daj jej.
Jedz, dziecko.
Chodzisz do szkoły?
Jak się nazywa?
Szkoła podstawowa dla dziewcząt Shridev Gopalkrishna.
Długa nazwa.
Jest niedaleko.
To dobrze.
Podoba ci się w Konkan?
Pewnie lubisz tu jeździć na rowerze.
Widziałeś już świątynię Śiwy?
Daj mu zjeść.
Co się stało, chłopcze? Prawie nic nie zjadłeś.
- Nie smakuje ci? - Nie.
I paskudnie pachnie.
Chin... Chinmay!
Zaraz przygotuję coś innego.
Na co masz ochotę? Może gulasz?
Nie, proszę nic nie szykować.
- Jest dzisiaj naburmuszony. - To zajmie chwilę.
To dlatego, że bardzo tęskni za swoim kuzynem.
Jest szalenie przywiązany do Sagara.
Dzisiaj ma zły nastrój. Zawsze wszystko ładnie zjada.
Proszę się nie przejmować.
- Co uważasz? - Naprawdę. Proszę niczego nie gotować.
On dokończy swoje danie.
Jedz. Proszę usiąść.
Powiedział mi, co zdarzyło się w pracy.
Nie znam się na tym,
ale mi powiedział.
Proszę się nie martwić.
Wszystko będzie dobrze.
Zobaczy pani.
Nigdy nie sądziłem, że sprawy zajdą tak daleko.
Gdybym wiedział...
Nie rób sobie wyrzutów, Nivte.
Sama zdecydowałam, że podpiszę ten dokument.
Możemy już iść?
Jestem głodny.
Mamo, mówię, że jestem głodny.
Nie dostaniesz nic do jedzenia.
Niemądry jesteś?
Tak się człowiek zachowuje w gościnie? Jesteś małym dzieckiem?
Stałeś się arogancki. Należy ci się lanie, bo inaczej się nie nauczysz.
- Nie ma jedzenia. Pójdziesz spać głodny! - Mówiłem, że nie chcę tam iść.
W ogóle nie chcę tu mieszkać. Nie rozumiesz?
Nie podnoś głosu!
Zamiast przeprosić jeszcze pyskujesz?
Możesz tu nie mieszkać!
Jedź sobie do wujka. Ja poradzę sobie sama!
Jajogłowy! Nie uda ci się tak trafić, jak Yuvrajowi!
Znowu chybiłeś, frajerze!
Wykop dół i sam się w nim zagrzeb!
Hej, Ramesh tam jest. Idź.
Zaczekaj! Idź tam.
- Dalej. - Pochyl.
Chcesz popływać?
Chcesz zanurkować?
Jak tu jest głęboko?
Bardzo głęboko.
Kiedy wrócimy?
Jak tylko złowimy ryby.
Jak daleko odpłynęliśmy?
Bardzo daleko.
A gdyby łódka się wywróciła, a my byśmy utonęli?
Z kim mieszkasz?
Z mamą.
Zatem nic ci nie grozi.
A pan z kim mieszka?
Proszę.
My nie jemy ryb.
Spróbuj.
Proszę.
Gdzie byłeś cały dzień?
Nie mogłeś mi powiedzieć? Jest późno.
Przepraszam.
Umyj się.
Ciociu, wszędzie szukaliśmy Chinu.
Na moście, przy drodze, w świątyni też.
- Nigdzie go nie ma. - Chinmay właśnie wrócił do domu.
Możesz wejdziesz?
Nie, dziękuję.
Wujek na mnie czeka.
Zbije mnie. Pójdę, zanim zrobi się późno.
Umesh, co się tam dzieje?
Pokaż mi odpowiedź.
No pokaż.
Dupek.
Przeczytać ci?
„Morskie tonie kryją niebezpieczeństw wiele.
On samotny żeglarz, wokół sztorm szaleje.
Żagiel zerwany, bez lin samotna knaga.
Mężczyzna wytrwale z żywiołem się zmaga.
Lecz sztorm jest silniejszy, przegrana już bliska.
Sam jest pośród burzy. Ta pętlę zaciska.
W dobroci swej serce zwątpić nie pozwala.
On strach przezwycięża, a sztorm się oddala.
Każdy odwagę wszechświata zebrać zdoła.
I siłą stu ramion burzy stawić czoła, na myśl o matce”.
Poruszające.
Głębokie, prawda?
- Jutro masz egzamin z matematyki? - Tak.
Jestem przygotowany.
Tutaj egzaminy nie są tak trudne, jak w Pune.
Co się stało?
Nic.
Co się wydarzyło w Ratnagiri?
Chinmay...
może zaprosimy twoich przyjaciół na obiad?
- Po co? - Jak to po co?
Chcę ich poznać. W ogóle ich nie znam.
No co ty? Przecież nie będę ich pouczać.
Chcę ich poznać. To wszystko.
No, powiedz coś.
Bandya.
Chodź, wyjdziemy.
- Yuvraj, pokaż mi też! - Spadaj.
- Powiem panu. - Zamknij się.
Naskarżę na ciebie.
Proszę pana?
Mogę pożyczyć długopis? Dzięki.
To nie fair, Yuvraj.
Wstałem, żeby wyjść, a ty zacząłeś pisać.
Bo nagle sobie przypomniałem, jak rozwiązać zadanie.
Gdyby Chinu mi pomagał, też bym sobie nagle przypomniał.
Zapytaj go.
Dlaczego ja? Sam go zapytaj.
Powiedz.
Idź. Dam ci się przejechać na rowerze.
Już po egzaminach, co?
Idziemy na plażę.
Pójdziesz z nami?
Tak.
Zgodził się. Chodź.
Jest taki wysoki jak ty.
Chłopcy, obiad gotowy!
Zobacz, dotyka.
Wiesz co, Yuvraj?
Na święto Ganeśćaturthi powinniśmy zrobić grotę Ali Baby.
Poproś tatę, żeby przywiózł do niej z Dubaju worki ze złotem.
Ani słowa o moim tacie i Dubaju. Dobrze?
Jedz i nie narzekaj.
- Idę tam. - Tak.
- Smakuje wam, chłopcy? - Tak.
Tu jest woda.
Ucichliście z mojego powodu?
Mamo, tych dwóch już znasz. To Bandya i Yuvraj.
A to Prakash i Umesh.
- Jest jeszcze Omkar, ale go nie ma. - Jajogłowy.
Jajogłowy?
Nie przyszedł?
Ma randkę z dziewczyną.
Co?
Jedzenie jest pyszne.
Smakuje ci?
I jak...
poszedł wam egzamin z matematyki?
Yuvraj opowie.
Jest piekielnie dobry z matmy. Spisał się świetnie.
Jak profesjonalista. W godzinę wszystko rozwiązał.
Żaden z nas nawet połowy nie zrobił dobrze, a on całość!
- Naprawdę? - Czy nie tak było, Yuvraj?
I Chinu też mu pomógł!
- W przygotowaniach. - Tak? To wspaniale.
Czy Chinu na dziesięć dni mógłby zatrzymać się u mnie w czasie święta Ganeśćaturthi?
Będzie się dobrze bawił.
Dobrze. Czemu nie?
Świetnie, Chinu!
Mam pomysł na świąteczną dekorację.
Słuchajcie.
Latarnia morska jest naprawdę wysoka...
i bardzo ładnie wygląda.
Na szczycie ma ogromną lampę.
I ta lampa świeci się całą noc.
Czasem w jej świetle widać statki na morzu.
Na górze czuje się przyjemny powiew bryzy.
A na niebie migoczą gwiazdy.
Widok bezkresnego oceanu... robi ogromne wrażenie.
Na górę wiodą schody.
Ciężko jest się po nich wspiąć.
Ale po drodze są okna, przy których można przystanąć i odpocząć.
I wieje przyjemny wiatr.
Mamo!
- O, sam to zrobiłeś? - Tak.
Bandya mi pokazał jak.
Bardzo piękna.
Chinmay...
Znów dostałam przeniesienie.
Do Satary.
Dlaczego?
Tak to już jest.
Kiedy musimy wyjechać?
W przyszły poniedziałek mam się stawić w pracy.
Dobrze. Nie ma sprawy.
- Mamo. - Tak.
Nie da się tego odwołać?
Dawaj, Bandya. Twoja kolej.
- Bandya, skacz! - Dalej.
Skacz w środek.
Super!
Chinu, teraz ty.
Skacz!
- Dalej, Chinmay! - Skacz!
Co, za to nie dali ci stypendium?
Nie bój się. Skacz! To nic trudnego.
No dalej, Chinu, skacz!
Skacz!
Przed wyjazdem chciałbym z wami odwiedzić fort.
- Słuchaj. - Tak.
Wieczorem przyślę chłopca.
Pomoże ci załadować rzeczy na ciężarówkę.
- Może być. - Dobrze.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Odwiedź mnie wieczorem razem z mamą.
Wszystkie książki razem.
Chinmay, twoje książki już spakowałam. Są na górze.
- Zniesiesz je do bagażnika? - Tak.
- Szybko. - Dobrze.
- Hej, Chinu. - Tak.
Hej!
Może podaruj flet któremuś z kolegów?
Czemu miałbym się go pozbywać?
W Satarze nauczę się na nim grać.
Dobrze.
- Chinmay. - Już idę, mamo.
Pomóż mi z tym.
Ostrożnie. W środku są delikatne przedmioty.
Przytrzymaj od spodu.
MOIM RODZICOM
Tekst polski: Malgorzata Siemionkowska